Fitbod vs Workout With Me: Een eerlijke blik op de herstel-berekening

Ik heb zelf een trainings-engine gebouwd, dus ik let heel goed op wat anderen op dit gebied doen. Fitbod is de grootste naam in algoritmische training, en eerlijk is eerlijk, die plek hebben ze verdiend. Maar als mensen me vragen naar Fitbod vs Workout With Me, komt het gesprek altijd op dezelfde twee vragen uit. Wat weet het algoritme nu echt over je herstel? En laat het je ooit zien hoe het daarbij komt? Hier is mijn eerlijke antwoord op beide, inclusief de punten waarop Fitbod wint.

Wat Fitbod echt goed doet

Ere wie ere toekomt. Fitbod heeft een bibliotheek van meer dan 800 oefeningen, en hun materiaalfilter is de beste die ik ooit heb gebruikt. Loop een hotelgym binnen met twee dumbbells en een bankje, geef in de app aan wat er staat, en je krijgt een workout die precies past. Dat is echt een prestatie, en je merkt dat er tien jaar aan gesleuteld is.

Het loggen werkt soepel, de Apple Watch-ondersteuning is volwassen, en de app houdt een schatting bij van je one-rep max op je lifts, die wordt aangepast terwijl je logt. Als je een oefening overslaat of vervangt, leert de app na verloop van tijd je voorkeuren kennen. Dat is geen marketingpraat. Het werkt gewoon.

Dus nee, dit is geen afkraak-artikel. Fitbod is een serieus product, gebouwd door mensen met passie voor het vak. Het meningsverschil gaat over de basis waar een trainingsalgoritme omheen gebouwd moet worden.

Hoe Fitbod je workout bepaalt

De helppagina's van Fitbod leggen het systeem in twee delen uit. De ene engine kiest je oefeningen, de andere kiest je sets, reps en gewicht. Onder beide ligt een herstelmodel: elke spiergroep krijgt een herstelpercentage van 0 tot 100, berekend op basis van de trainingen die je in de app hebt gelogd. De oefeningenzoeker geeft vervolgens de voorkeur aan spieren die als hersteld uit de bus komen.

Lees dat nog eens, want het detail is belangrijk. Het herstelpercentage wordt berekend op basis van de trainingen die je in de app hebt gelogd. Dat is de enige input.

Het herstelmodel ziet alleen je gelogde sets

Hier zit het probleem. Je bent geen trainingslogboek.

Stel, je hebt maandag benen getraind. Tegen donderdag schat het model van Fitbod je quads misschien op 70 procent en plant het vrolijk squats in. Maar of je nu vannacht maar vijf uur hebt geslapen, zaterdag hebt gevoetbald of zondag een vriend hebt geholpen met verhuizen, het model heeft geen idee. Stress die niet wordt bijgehouden, bestaat simpelweg niet voor de app. Je benen voelen loodzwaar, maar de app vertelt je vol vertrouwen dat ze er klaar voor zijn.

Dit is geen fout die ik zelf verzin. Dit is simpelweg hoe de gedocumenteerde inputs werken, en dat is precies waarom herstel centraal moet staan in je programmering, en niet ergens aan de zijlijn. Het is ook het idee achter alles wat we op deze site hebben geschreven over op herstel gebaseerde training.

Nu, heel eerlijk: Workout With Me leest je slaaptracker ook niet uit. Het verschil is wat er gebeurt als het model erast zit. In Workout With Me open je de spierkaart en tik je op de spieren die daadwerkelijk spierpijn hebben. Heb je een wedstrijd gespeeld die de app niet heeft gezien? Markeer je benen als gesloopt, en de engine plant eromheen alsof hij elke set heeft bijgehouden. Het model accepteert correcties. Die ene ontwerpkeuze verandert alles aan de mate waarin je het schema kunt vertrouwen.

Niemand krijgt de logica te zien

Mijn tweede punt is transparantie. Fitbod vertelt je wat je vandaag moet doen. Het vertelt je nooit waarom.

Er is geen scherm dat zegt "vandaag incline press omdat je front delts hersteld zijn en je borst niet." De logica zit in een model dat je nooit te zien krijgt. Reviewers wijzen hier al jaren op, en de meest gehoorde klacht van nieuwe gebruikers sluit hier direct op aan: de workouts voelen willekeurig aan. Er blijven maar nieuwe oefeningen in de rotatie komen, en je kunt niet zien of dat slimme programmering is of gewoon een dobbelsteenworp. Fitbod kent deze kritiek goed genoeg; hun eigen blog publiceerde zelfs een heel artikel om te verdedigen dat de variatie bewust is gekozen. Als een bedrijf een artikel schrijft om een klacht te beantwoorden, kun je er vergif op innemen dat die klacht veel voorkomt.

Die willekeur heeft ook een prijs voor je training. Progressive overload vereist herhaling. Je kunt geen gewicht toevoegen aan een lift die je bijna nooit twee keer ziet. En als je een plateau raakt, melden reviewers dat het antwoord van de app puur mechanisch is: haal een paar procent van het gewicht af en probeer het opnieuw, zonder te analyseren of het echte probleem herstel, slaap of het schema zelf was.

Workout With Me kiest voor de tegenovergestelde aanpak. De herstelstatus van elke spier staat op een spierkaart met kleurcodes die je op elk moment kunt openen. Elke spiergroep heeft het label GESLOOPT, IN HERSTEL of HERSTELD, met een percentage en de resterende tijd. De engine plant een spier pas in als deze voor minstens 80 procent is hersteld. Omdat je de kaart kunt zien, zie je precies waarom vandaag een pull day is en geen leg day. Geen blind vertrouwen nodig. Gewoon kijken.

Als je vastloopt, kijk dan wat elke app doet

Plateaus zijn de momenten waarop trainingsapps laten zien wat ze echt waard zijn, dus laten we er eens een scenario bij pakken. Stel dat je bench press al drie weken vastzit.

De gedocumenteerde reactie van Fitbod is om het gewicht met een paar procent te verlagen en weer op te bouwen. Soms werkt dat, een plateau kan immers gewoon een slechte periode zijn. Maar merk op wat er ontbreekt: elke poging om te achterhalen waarom je vastliep. Was je borst chronisch onderhersteld omdat de variatie-engine hem steeds vanuit vreemde hoeken aanpakte? Sliep je maar vijf uur per nacht? Ging de progressie simpelweg te snel? De app kan die vragen niet stellen, omdat het model de antwoorden niet heeft. Dus gebruikt het de enige tool die het heeft, een lager getal, en hoopt op het beste.

In Workout With Me vind je de eerste diagnose direct op de spierkaart. Open hem op de dag dat je hebt gebankdrukt en kijk hoe je borst er echt aan toe was. Als je elke sessie hebt gedrukt op 82 procent herstel, technisch gezien net voorbij de grens maar nooit volledig hersteld, dan is dat zichtbaar. De oplossing is dan meteen duidelijk in plaats van een raadsel. En omdat elke vijfde trainingscyclus een automatische deload is, gebeurt het gas terugnemen dat Fitbod als noodgreep toepast, bij Workout With Me gewoon gepland, vóór het plateau, als onderdeel van het schema.

Een plateau aanpakken met informatie is altijd beter dan een plateau aanpakken met een gok. Dat is het verschil dat een transparant herstelmodel maakt als de cijfers niet meer omhoog gaan.

Fitbod vs Workout With Me, naast elkaar

Welke app past bij jou

Tijd voor een eerlijk oordeel.

Als je constant op reis bent, in onvoorspelbare sportscholen traint en vooral een fatsoenlijke workout wilt krijgen zonder erbij na te hoeven denken, dan is Fitbod daar echt goed in. Alleen de materiaalfilter kan het voor jou al waard zijn, en veel langdurige gebruikers zijn er erg blij mee.

Als je wilt weten waarom je schema eruitziet zoals het eruitziet, als je wilt dat herstel als de belangrijkste input wordt behandeld in plaats van een verborgen score, en als je liever samen met anderen traint dan alleen, dan is dat precies waarvoor ik Workout With Me heb gebouwd. De sociale kant kost niets, de S.H.A.R.P.-engine is gratis te proberen, en de herstel-spierkaart laat je in tien seconden meer zien over je trainingsweek dan een black box ooit zal doen. Neem een kijkje en ontdek welke filosofie het beste bij jou past.